Co rodzic powinien wiedzieć w nowym roku szkolnym 2017/2018

Przed nami nowy rok szkolny, w którym wprowadzamy zaplanowane wcześniej zmiany w polskiej oświacie, oczekiwane przez rodziców, nauczycieli, uczniów i samorządowców.
Reforma edukacji wychodzi naprzeciw potrzebom większości Polaków, którzy chcą szkoły nowoczesnej, a jednocześnie silnie zakorzenionej w naszej tradycji. Zmiany są przemyślane i zaplanowane na wiele lat.
Zależy nam na tym, aby każdy uczeń, bez względu na to skąd pochodzi i jaki jest status materialny jego rodziców, miał dobrą szkołę i dobrą edukację. Reforma edukacji to nie tylko zmiana ustroju szkolnego. To także propozycja nowych rozwiązań w obszarze szkolnictwa zawodowego, silne powiązanie go z rynkiem pracy, zmiany w organizacji i funkcjonowaniu szkół oraz placówek oświatowych.
W przygotowanej przez nas publikacji zebraliśmy odpowiedzi na najczęściej zadawane przez rodziców pytania dotyczące nowego roku szkolnego 2017/2018. Wyjaśniamy, na czym polegają nowe rozwiązaniach zawarte w prawie oświatowym oraz przypominamy o już obowiązujących przepisach.
Zachęcamy rodziców do zapoznawania się ze statutami szkół swoich dzieci, z wewnątrzszkolnym systemem oceniania i programami realizowanymi przez szkołę.
W przypadku pytań lub wątpliwości dyrektor szkoły i nauczyciele są zawsze do dyspozycji rodziców oraz opiekunów.
Broszura informacyjna
Nowy ustrój szkolny
Od 1 września 2017 r. zacznie obowiązywać nowy ustrój szkolny. Dotychczasowy system, który składał się z: 6-letniej szkoły podstawowej, 3-letniego gimnazjum, 3-letniego liceum ogólnokształcącego, 4-letniego technikum, 3-letniej zasadniczej szkoły zawodowej oraz szkoły policealnej, ulegnie przekształceniu i docelowo będzie obejmował:
• 8-letnią szkołę podstawową;
• 4-letnie liceum ogólnokształcące;
• 5-letnie technikum;
• 3-letnią branżową szkołę I stopnia;
• 2-letnią branżową szkołę II stopnia;
• 3-letnią szkołę specjalną przysposabiającą do pracy;
• szkołę policealną.
Od nowego roku szkolnego 2017/2018 uczniowie dotychczasowej 6-letniej szkoły podstawowej staną się uczniami 8-letniej szkoły podstawowej. Po jej ukończeniu będą mogli kontynuować naukę w: 4-letnim liceum ogólnokształcącym, 5-letnim technikum lub 3-letniej branżowej szkole I stopnia. Uczniowie, którzy w roku szkolnym 2016/2017 ukończyli klasę VI szkoły podstawowej, rozpoczną naukę w klasie VII szkoły podstawowej.
Od 1 września 201 7 r. nowa podstawa programowa kształcenia ogólnego będzie obowiązywała w klasach I, IV, VII szkoły podstawowej, w I klasie branżowej szkoły I stopnia oraz w I semestrze szkoły policealnej. Pozostali uczniowie realizują dotychczasową podstawę programową.
Nauczanie wczesnoszkolne dotyczy uczniów klas I-III. Od IV klasy rozpocznie się nauczanie przedmiotowe, a w VII do zajęć obowiązkowych zostanie włączony drugi język obcy nowożytny.
W roku szkolnym 2017/2018 uczniowie klasy V i VI szkoły podstawowej będą nadal uczyli się przyrody.
Natomiast od klasy VII zostaną wprowadzone sukcesywnie nowe przedmioty: biologia, chemia, fizyka i geografia.
Utrzymujemy szkolenie sportowe w szkołach podstawowych i ponadpodstawowych. Informacje, w której szkole realizowane jest takie szkolenie, dostępne są w gminie.
Oddziały przysposabiające do pracy będą tworzone od klasy VII i VIII szkoły podstawowej.
Egzamin ósmoklasisty
Uczeń kończący VIII klasę będzie zdawał obowiązkowy egzamin końcowy. W latach szkolnych 2018/2019, 2019/2020 i 2020/2021 egzamin zostanie przeprowadzony z trzech przedmiotów: języka polskiego, języka obcego nowożytnego i matematyki. Od roku szkolnego 2021/2022 do przedmiotów obowiązkowych dołączy także jeden fakultatywny: biologia, chemia, fizyka, geografia lub historia.
1 września 2017 r. Centralna Komisja Egzaminacyjna na swojej stronie internetowej (www.cke.edu.pl) opublikuje informatory o zasadach przeprowadzania egzaminu ósmoklasisty, w tym przykładowe pytania egzaminacyjne.
Z kolei w grudniu 2017 r. CKE zaprezentuje arkusze pokazowe egzaminu ósmoklasisty.
Egzamin gimnazjalny
Egzamin gimnazjalny będzie przeprowadzany dla uczniów dotychczasowych klas gimnazjalnych do roku szkolnego 2018/2019. Przystąpią do niego również słuchacze gimnazjum dla dorosłych oraz osoby zdające egzamin eksternistyczny z zakresu obowiązkowych zajęć edukacyjnych określonych w ramowym planie nauczania dla gimnazjum dla dorosłych. Egzamin ten przeprowadzany będzie do roku szkolnego 2019/2020 włącznie.
Egzamin gimnazjalny w 2018 r. rozpocznie się 18 kwietnia. Jego wyniki poznamy 15 czerwca 2018 r. Szczegółowy harmonogram egzaminu jest dostępny na stronie internetowej www.cke.edu.pl.
Egzamin maturalny
Egzamin maturalny w 2018 r. odbędzie się na dotychczasowych zasadach i rozpocznie się 4 maja. Absolwenci szkół przystąpią wtedy do egzaminu pisemnego z języka polskiego. Szczegółowy terminarz znajduje się na stronie Centralnej Komisji Egzaminacyjnej www.cke.edu.pl.
Po raz pierwszy nowa matura zostanie przeprowadzona w roku szkolnym 2022/2023. Do tego czasu uczniowie będą zdawali egzamin na dotychczasowych zasadach. Informacje o formule tego egzaminu zostaną udostępnione w 2018 r.
Rekrutacja do szkół
Terminy i kryteria rekrutacji do szkół podstawowych nieobwodowych ustali organ prowadzący do 31 stycznia 2018 r. Informacje będą dostępne dla uczniów w szkole lub w urzędzie miasta (gminy).
Terminy rekrutacji do liceum ogólnokształcącego, technikum, branżowej szkoły I stopnia ustali kurator oświaty do 31 stycznia 2018 r. Informacje udostępni dana szkoła lub kuratorium oświaty.
W roku szkolnym 201 7/2018 i 2018/2019 w przekształconej szkole podstawowej będą funkcjonowały klasy dotychczasowego gimnazjum (II i III) do czasu wygaszenia kształcenia w tym typie szkoły. Podobne rozwiązania dotyczą zespołów szkół, w skład których oprócz gimnazjum wchodzi zasadnicza szkoła zawodowa, liceum ogólnokształcące albo technikum.
1 września 2017 r. dotychczasowa 3-letnia zasadnicza szkoła zawodowa przekształci się w 3-letnią branżową szkołę I stopnia. Tym samym na rok szkolny 2017/2018 nie przeprowadzano już rekrutacji do klasy I zasadniczej szkoły zawodowej, ale do klasy I branżowej szkoły I stopnia.
W branżowej szkole I stopnia znajdą się klasy dotychczasowej zasadniczej szkoły zawodowej i będą funkcjonowały w jej strukturze do czasu wygaszenia kształcenia w tym typie szkoły.
Uczeń, który ukończył gimnazjum w roku szkolnym 2016/2017, od 1 września 2017 r. może kontynuować naukę w branżowej szkole I stopnia, 4-letnim technikum lub 3-letnim liceum ogólnokształcącym.
W roku szkolnym 2017/2018 kształcenie w branżowej szkole I stopnia odbywa się w zawodach ujętych w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. Na lata szkolne 2017/2018 i 2019/2020 do branżowej szkoły I stopnia będzie prowadzona rekrutacja absolwentów gimnazjum. Od roku szkolnego 2019/2020 rekrutacja uwzględni absolwentów 8-letniej szkoły podstawowej.
Zmiany nie obejmą uczniów 3-letniego liceum ogólnokształcącego – będą się oni uczyli według dotychczas obowiązujących zasad.
Funkcjonowanie w szkołach oddziałów dwujęzycznych
Od 1 września 201 7 r. można tworzyć oddziały dwujęzyczne od klasy VII szkoły podstawowej. Takie rozwiązanie umożliwi zachowanie liczby lat edukacji dwujęzycznej (w sumie 6 lat), czyli 2 lata w szkole podstawowej (klasy VII-VIII) oraz 4 lata w liceum ogólnokształcącym.
Każda szkoła podstawowa może utworzyć oddział lub oddziały dwujęzyczne. W pierwszej kolejności będą do niego przyjmowani uczniowie danej szkoły.
Warunkiem przyjęcia do oddziału dwujęzycznego będzie otrzymanie promocji do klasy VII oraz uzyskanie pozytywnego wyniku sprawdzianu predyspozycji językowych przeprowadzanego na warunkach ustalonych przez radę pedagogiczną.
Podstawa programowa. Programy nauczania
1 września 2017 r. wchodzi w życie nowa podstawa programowa kształcenia ogólnego. Według niej będą uczyć się dzieci w przedszkolu oraz uczniowie klas I, IV i VII szkoły podstawowej, I klasy branżowej szkoły I stopnia i I semestru szkoły policealnej. W pozostałych klasach obowiązywać będzie dotychczasowa podstawa programowa.
W klasach I branżowych szkół I stopnia i 4-letnich techników oraz w I semestrach szkół policealnych od 1 września 2017 r. kształcenie odbędzie się w oparciu o nową podstawę programową kształcenia w zawodach. W pozostałych klasach obowiązywać będzie dotychczasowa podstawa programowa.
Etapy nauczania
Od 1 września 2017 r. edukacja w szkole podstawowej składa się z dwóch etapów:
• I etap edukacyjny obejmujący klasy I-III – tzw. edukacja wczesnoszkolna;
• II etap edukacyjny obejmujący klasy IV-VIII.
Program nauczania
Program nauczania przygotowuje nauczyciel, a następnie przedstawia go dyrektorowi w celu dopuszczenia do użytku w danej szkole. Wszystkie, tak zaakceptowane programy, stanowią szkolny zestaw programów nauczania, który w połączeniu z programem wychowawczo-profilaktycznym określa działalność edukacyjną szkoły czy placówki.
Ich przygotowanie i realizacja są zadaniem zarówno całej szkoły, jak i każdego nauczyciela. Nauczyciel ma zapewnioną autonomię w zakresie realizacji programu nauczania. Do jego decyzji należy także wybór metod nauczania, pomocy dydaktycznych, w tym podręczników. Może on również postanowić, że będzie realizował program nauczania bez korzystania z podręcznika szkolnego.
Program nauczania może rozszerzać treści ustalone w podstawie programowej. Musi być on jednak dostosowany do potrzeb i możliwości uczniów, którzy będą go realizowali.
Program indywidualny
Uczeń ma możliwość realizowania w szkole programu indywidualnego w zakresie jednego, kilku lub wszystkich obowiązujących zajęć edukacyjnych przewidzianych w tygodniowym rozkładzie zajęć. Zgodę wydaje dyrektor szkoły. Program opracowuje nauczyciel prowadzący zajęcia lub akceptuje indywidualny program nauki opracowany poza macierzystą szkołą.
Indywidualny program może być przygotowany z udziałem nauczyciela prowadzącego zajęcia w szkole wyższego stopnia, nauczyciela doradcy metodycznego, psychologa, pedagoga szkolnego, jak również samego zainteresowanego ucznia.
Istotne jest, aby indywidualny program nauki nie obniżał wymagań edukacyjnych, jakie wynikają ze szkolnego zestawu programów nauczania, które obowiązują w danej klasie.
Indywidualny tok nauki
Uczeń ma prawo uczyć się według systemu innego niż udział w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych w zakresie jednego, kilku lub wszystkich obowiązujących zajęć, które przewidziane są w tygodniowym rozkładzie zajęć. Zgodę wydaje dyrektor szkoły.
Uczeń może realizować w ciągu jednego roku szkolnego program nauczania z zakresu jednej, dwóch lub większej liczby klas. Będzie mógł być również klasyfikowany i promowany w trakcie trwania całego roku szkolnego. Indywidualny tok nauki może odbywać się według programu nauczania, który jest obowiązujący w danej szkole lub indywidualnego programu nauki przygotowanego dla danego ucznia. Obie formy kształcenia mogą być realizowane łącznie lub oddzielnie.
Uczeń przewlekle chory w przedszkolu i szkole
Uczeń przewlekle chory w przedszkolu i w szkole ma te same prawa i obowiązki jak każde dziecko. Dyrektor przedszkola, szkoły, placówki sprawuje opiekę nad uczniami oraz stwarza warunki do ich harmonijnego rozwoju psychofizycznego przez aktywne działania prozdrowotne.
Placówki systemu oświaty mają obowiązek dostosowania treści, metod i organizacji nauczania do możliwości psychofizycznych uczniów, a także umożliwienia dzieciom korzystania z pomocy psychologiczno-pedagogicznej i specjalnych form pracy dydaktycznej. O dodatkowe informacje dotyczące funkcjonowania dziecka przewlekle chorego w szkole zapytaj dyrektora.
Uczeń ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi
Od 1 września 201 7 r. będą obowiązywać nowe elastyczne rozwiązania, które zapewnią organizację kształcenia tych uczniów zgodnie z ich potrzebami i będą sprzyjać edukacji włączającej.
Uczniowie z niepełnosprawnością, którzy mogą uczęszczać do szkoły, ale wymagają tego, aby część zajęć prowadzona była w formie indywidualnej lub mniejszej grupie, będą odbywać takie zajęcia w szkole. Zespół nauczycieli może wskazać takie rozwiązanie w indywidualnym programie edukacyjno-terapeutycznym.
Uczniowie chorzy, którzy mogą chodzić do szkoły, ale z uwagi na trudności w funkcjonowaniu – szczególnie wynikające ze stanu zdrowia – wymagają, by część zajęć była prowadzona w formie indywidualnej lub w mniejszej grupie, mogą być objęci zindywidualizowaną ścieżką kształcenia. Warunkiem będzie opinia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej. Istnieje możliwość utworzenia klasy terapeutycznej w ciągu całego roku szkolnego.
Uczniowie chorzy, którym stan zdrowia znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły, mogą uczestniczyć w zajęciach w domu. Jeśli ich stan zdrowia na to pozwoli, wybrane zajęcia będą realizować z klasą, a jeśli ulegnie on czasowej poprawie, dyrektor szkoły będzie mógł zawiesić indywidualne nauczanie. Wówczas uczeń uczęszcza do szkoły wspólnie ze swoimi rówieśnikami.
Uczniowie chorzy, którym stan zdrowia uniemożliwia chodzenie do szkoły, będą odbywali zajęcia lekcyjne w domu.
Dodatkowo w nowej podstawie programowej zostały uwzględnione zawody pomocnicze, które są przeznaczone dla uczniów z niepełno-sprawnością intelektualną w stopniu lekkim.
Nowa podstawa programowa będzie obowiązywała we wszystkich klasach szkoły podstawowej dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym i znacznym.
Utrzymany został wiek (24. rok życia), do którego organizuje się kształcenie specjalne oraz możliwości przedłużenia nauki na każdym etapie edukacyjnym uczniom niepełnosprawnym.
Orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane przed 1 września 2017 r. zachowują ważność.
Wzmocnienie pomocy psychologiczno-pedagogicznej w szkołach
W nowych przepisach doprecyzowane zostały zadania nauczycieli w zakresie rozpoznawania indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia. Dodatkowo nauczyciel powinien również obserwować, jak środowisko szkolne wpływa na funkcjonowanie ucznia.
Wprowadzone zostały także nowe formy pomocy:
• zajęcia rozwijające umiejętności uczenia się;
• zindywidualizowana ścieżka realizacji obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego;
• zindywidualizowana ścieżka kształcenia;
• zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne dla uczniów z dysfunkcjami i zaburzeniami utrudniającymi funkcjonowanie społeczne.
Dyrektor szkoły, za zgodą rodziców, będzie mógł wystąpić z wnioskiem o diagnozę problemu ucznia do publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej w sytuacji, gdy działania szkoły nie poprawiają funkcjonowania dziecka.
W szkole, w ciągu całego roku szkolnego, można tworzyć klasy terapeutyczne również dla dzieci chorych.
Uczeń przyjeżdżający z zagranicy
Jeśli wracasz z dzieckiem z zagranicy, gdzie uczyło się w szkole innego systemu oświaty, możesz liczyć na pomoc. Uczeń powracający z zagranicy ma prawo do dodatkowych godzin nauki języka polskiego, zajęć wyrównawczych, a także ulg na egzaminach zewnętrznych.
Uczeń, który nie zna języka polskiego lub zna go słabo, może uczęszczać również do oddziału przygotowawczego. O szczegóły należy pytać dyrektora szkoły.
Wyjeżdżasz z dzieckiem za granicę?
Jeśli wyjeżdżasz z dzieckiem za granicę, tam również możesz zadbać o jego edukację. Naukę można kontynuować w szkołach podległych Ośrodkowi Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą (ORPEG). Placówki te zapewniają m.in. darmowe: kształcenie na odległość (ramowy uzupełniający plan nauczania), nauczanie języka polskiego i w języku polskim w systemie szkół uzupełniających, a także nauczanie języka polskiego w Szkołach Europejskich oraz sekcjach polskich w szkołach obcych systemów edukacyjnych.
Szkoły otrzymują również podręczniki i materiały dydaktyczne oraz wsparcie doświadczonej kadry pedagogicznej. Więcej informacji na stronie internetowej www.orpeg.pl.
Rozwiązania dla uczniów niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie lub zagrożonych niedostosowaniem
• przedłużenie nauki ucznia w szkole podstawowej do 20. roku życia – dotychczas mógł uczyć się o dwa lata krócej (do 1 8. roku życia);
• obowiązkowe określenie w indywidualnym programie edukacyjno-terapeutycznym rodzaju i sposobu dostosowania warunków organizacji kształcenia do rodzaju niepełnosprawności;
• wskazanie wspomagających i alternatywnych metod komunikacji jako formy zajęć rewalidacyjnych realizowanych z uczniami z zaburzeniami mowy lub jej brakiem;
• zobowiązanie zespołu nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych i specjalistów prowadzących zajęcia z uczniem do spotkań nie rzadziej niż dwa razy w roku szkolnym;
• zobowiązanie dyrektora przedszkola, szkoły lub ośrodka do współpracy z rodzicami w zakresie organizacji kształcenia.
Szkolnictwo zawodowe – szkoły branżowe
1 września 2017 r. dotychczasowa zasadnicza szkoła zawodowa zostanie przekształcona w branżową szkołę I stopnia, w której będą funkcjonowały również klasy dotychczasowej zasadniczej szkoły zawodowej.
Ukończenie 3-letniej branżowej szkoły pozwoli na uzyskanie wykształcenia zasadniczego branżowego, a po zdaniu egzaminu zawodowego otrzymanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie.
Wszystkie zawody, w których kształcenie odbędzie się w branżowej szkole I stopnia, są zawodami, w których wyodrębniono jedną kwalifikację (w dotychczasowej zasadniczej szkole zawodowej były zawody jedno-, dwu- lub trójkwalifikacyjne). Część z tych zawodów ma kwalifikację wspólną z zawodem nauczanym na poziomie technikum.
Dzięki takiemu rozwiązaniu absolwenci branżowej szkoły I stopnia będą mogli kontynuować naukę w branżowej szkole II stopnia w celu uzyskania dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe na poziomie technika oraz uzyskania wykształcenia średniego branżowego. Absolwenci branżowej szkoły II stopnia po zdaniu egzaminu maturalnego mogą kontynuować naukę na studiach.
Ponadto absolwenci branżowej szkoły I stopnia mają możliwość kontynuowania nauki w liceum ogólnokształcącym dla dorosłych od klasy II.
Nowa nazwa – branżowa szkoła – jest symbolicznym dopełnieniem zmian, które zostały wprowadzone w obszarze szkolnictwa zawodowego. Mają one przede wszystkim charakter jakościowy i dotyczą zwiększenia roli pracodawcy w procesie kształcenia zawodowego.
Według założeń reformy edukacji wiedzę teoretyczną uczeń będzie zdobywał podczas zajęć lekcyjnych, a umiejętności praktyczne w potencjalnym miejscu pracy.
Pomoc materialna dla uczniów
Rodzice powinni pamiętać, że uczniowie mogą otrzymać pomoc materialną o charakterze socjalnym w formie stypendiów i zasiłków szkolnych. Wysokość stypendium wypłacanego uczniowi wynosi od 99,20 zł do 248 zł miesięczne. Może być ono wypłacone od jednego do dziesięciu miesięcy w danym roku szkolnym. Dochód uprawniający do ubiegania się o stypendium szkolne wynosił 514 zł netto na osobę w rodzinie. Więcej informacji na ten temat udzieli rodzicom dyrektor szkoły lub pracownik urzędu gminy.
Kalendarz roku szkolnego 2017/2018
W roku szkolnym 2017/2018 zajęcia opiekuńczo-wychowawcze rozpoczynają się w poniedziałek, 4 września 2017 r. i zakończą się w piątek, 22 czerwca 2018 r.
Zimowa przerwa świąteczna potrwa od 23 do 31 grudnia 2017 r., przerwa wiosenna od 29 marca do 3 kwietnia 2018 r.
Terminy ferii zimowych w poszczególnych województwach
• 15-28 stycznia 2018 r.: dolnośląskie, mazowieckie, opolskie, zachodniopomorskie;
• 22 stycznia – 4 lutego 2018 r.: podlaskie, warmińsko-mazurskie;
• 29 stycznia – 11 lutego 2018 r.: lubelskie, łódzkie, podkarpackie, pomorskie, śląskie;
• 12-25 lutego 2018 r.: kujawsko-pomorskie, lubuskie, małopolskie, świętokrzyskie, wielkopolskie.
Dodatkowe dni wolne od zajęć
Dyrektor szkoły lub placówki do 30 września 2017 r. ma obowiązek poinformowania nauczycieli, uczniów, rodziców i opiekunów o dodatkowych dniach wolnych od zajęć lekcyjnych. Ich liczba jest różna dla poszczególnych typów szkół i wynosi:
• do 8 dni w szkole podstawowej;
• do 10 dni w liceum ogólnokształcącym i technikum;
• do 6 dni w branżowej szkole I stopnia, szkole policealnej oraz placówce kształcenia praktycznego;
• od roku szkolnego 2020/2021 – do 6 dni w branżowej szkole II stopnia.
Rola rodziców w szkole
Nowe przepisy dotyczące systemu oświaty gwarantują rodzicom wpływ na funkcjonowanie szkoły. Szczególne kompetencje zostały przyznane radzie rodziców. Do najważniejszych uprawnień rady rodziców należy:
• uchwalanie, w porozumieniu z radą pedagogiczną, programu wychowawczo-profilaktycznego szkoły lub placówki;
• opiniowanie programu i harmonogramu poprawy efektywności kształcenia lub wychowania szkoły;
• opiniowanie projektu planu finansowego składanego przez dyrektora szkoły;
• opiniowanie uchwał dotyczących prowadzenia eksperymentów pedagogicznych w szkole.
W odpowiedzi na postulaty rodziców w nowym prawie oświatowym wprowadzono możliwość gromadzenia środków pieniężnych na odrębnym rachunku bankowym rady rodziców.
Rada rodziców może wypowiadać się w każdej sprawie dotyczącej szkoły i występować do wszystkich organów zarządzających szkołą.
Dodatkowo dwaj przedstawiciele rady rodziców będą powoływani przez organ prowadzący szkołę w skład komisji konkursowej na stanowisko dyrektora.
Przedszkole
Od 1 września 2017 r. wszystkie dzieci w wieku 3-6 lat mają prawo do edukacji przedszkolnej. Obowiązkiem gminy jest zapewnienie miejsca w placówkach wychowania przedszkolnego wszystkim uprawnionym i chętnym dzieciom.
Przedszkole jest placówką nieferyjną, to znaczy, że funkcjonuje przez cały rok szkolny, z wyjątkiem przerw, które zostaną ustalone przez organ prowadzący. Uzgodnienie terminu takich przerw odbywa się na wspólny wniosek dyrektora przedszkola i rady przedszkola lub rady rodziców.
Dyrektor powierza poszczególne oddziały przedszkolne opiece jednego lub dwóch nauczycieli. Dla dobra dzieci wskazane jest, aby ten sam pedagog opiekował się daną grupą przez cały okres edukacji przedszkolnej.
Organizację pracy przedszkola określa ramowy rozkład dnia. Ustala go dyrektor przedszkola na wniosek rady pedagogicznej.
Ramowy rozkład dnia powinien uwzględniać:
• zasady ochrony zdrowia i higieny nauczania;
• zasady wychowania i opieki;
• potrzeby, zainteresowania i uzdolnienia wychowanków;
• rodzaj niepełnosprawności dzieci.
Równie istotne są oczekiwania przedstawiane przez rodziców.
Na podstawie ramowego rozkładu dnia nauczyciel lub nauczyciele ustalają szczegółowy rozkład dnia dla grupy, nad którą sprawują opiekę, uwzględniając potrzeby i zainteresowania dzieci.
Sześciolatek w przedszkolu
Edukacja dzieci 6-letnich w przedszkolach publicznych jest bezpłatna. Gmina otrzymała z budżetu państwa subwencję na każdego sześciolatka w przedszkolu. Rodzic opłaca jedynie wyżywienie.
Dziecko może kontynuować edukację w przedszkolu, do którego do tej pory uczęszcza. Wystarczy, że rodzic złoży odpowiednią deklarację u dyrektora tego przedszkola nie później niż 7 dni przed rozpoczęciem rekrutacji na rok szkolny 2018/2019 – dotyczy to wszystkich dzieci.
Dziecko 6-letnie ma obowiązek chodzić do tzw. zerówki, czyli realizować obowiązkowe roczne przygotowanie przedszkolne.
Do końca stycznia 2018 r. organ prowadzący przedszkole ma obowiązek podać kryteria przyjęcia i termin przeprowadzania rekrutacji.
Podręczniki
Uczniowie szkół podstawowych i klas gimnazjalnych otrzymają darmowe podręczniki, materiały edukacyjne i materiały ćwiczeniowe do obowiązkowych zadań edukacyjnych. Zakupi je szkoła z dotacji, którą otrzyma z budżetu państwa. Wybór podręczników, materiałów edukacyjnych i ćwiczeń należy do nauczyciela prowadzącego dany przedmiot. Uczniowie klas II i III szkoły podstawowej otrzymają podręcznik zapewniony przez MEN.
Rodzic będzie zobowiązany kupić jedynie podręczniki do zajęć nieobowiązkowych, np. do: religii, etyki, drugiego języka obcego.
Z nowych podręczników w roku szkolnym 201 7/2018 będą korzystać dzieci z klas I, IV i VII szkoły podstawowej, które od września rozpoczną naukę według nowej podstawy programowej.
Podręczniki stanowię własność szkoły i są wypożyczane uczniom na dany rok szkolny. Po jego zakończeniu uczeń ma obowiązek zwrócić książki do biblioteki szkolnej.
Jeżeli dziecko uszkodzi lub nie odda podręczników, szkoła może zażądać od jego rodziców zwrotu kosztów. Inaczej sytuacja wygląda w przypadku materiałów ćwiczeniowych, które są przekazywane uczniom bez konieczności zwrotu.
Szczegółowe zasady wypożyczania podręczników określa dyrektor szkoły, uwzględniając konieczność zapewnienia przynajmniej 3-letniego okresu używania tych podręczników.
Szkoły niepubliczne mają prawo wnioskować o dotację na podręczniki i materiały ćwiczeniowe (nie jest to ich obowiązek). Jeśli szkoła nie zgłosiła się po dofinansowanie, rodzice kupują podręczniki i materiały ćwiczeniowe we własnym zakresie. Do klas I, IV, VII szkoły podstawowej dostępne będą również podręczniki i materiały edukacyjne dostosowane do potrzeb uczniów z niepełnosprawnościami.
Jeśli na początku roku szkolnego dziecko nie będzie miało zapewnionych z budżetu państwa podręczników i ćwiczeń do obowiązkowych zajęć edukacyjnych (szkoła podstawowa, klasy gimnazjalne), należy wyjaśnić tę kwestię z dyrektorem szkoły.
W branżowej szkole I stopnia kształcenie zawodowe może być realizowane z wykorzystaniem podręczników dopuszczonych do użytku szkolnego przed 15 lutego 2017 r. Do kształcenia zawodowego sukcesywnie dopuszczane są nowe podręczniki.
Nauka programowania
Od 1 września 2017 r. programowanie będzie stałym elementem kształcenia już od I klasy szkoły podstawowej. Szkoła ma stwarzać uczniom warunki do nabywania wiedzy i umiejętności potrzebnych do rozwiązywania problemów z wykorzystaniem metod i technik wywodzących się z informatyki. Szczególny nacisk kładzie się tu na takie elementy, jak m.in.: logiczne i algorytmiczne myślenie, programowanie, posługiwanie się aplikacjami komputerowymi, wyszukiwanie i wykorzystywanie informacji z różnych źródeł, posługiwanie się komputerem i podstawowymi urządzeniami cyfrowymi oraz stosowane tych umiejętności na zajęciach z różnych przedmiotów.
Będziemy wspierać szkoły w budowie bardzo szybkich, szerokopasmowych łączy internetowych oraz wyposażać placówki w nowoczesne pomoce dydaktyczne. Mają one sprzyjać rozwijaniu kompetencji uczniów i nauczycieli w zakresie stosowania nowych technologii w edukacji.
Nazwy nowych przedmiotów
W szkole podstawowej zmienią się nazwy niektórych obowiązkowych zajęć edukacyjnych:
• zamiast zajęć komputerowych – informatyka;
• zamiast zajęć technicznych – technika;
• w miejsce historii i społeczeństwa – dwa odrębne zajęcia z historii i z wiedzy o społeczeństwie;
• zamiast przyrody uczniowie już od V klasy szkoły podstawowej będą uczyli się w kolejnych latach biologii, historii, geografii, a w następnych – fizyki i chemii.
Dowóz dziecka do szkoły
Przepisy ustawy o systemie oświaty oraz przepisy prawa oświatowego, które mówią o dowozie dzieci do szkół, dotyczą szkół obwodowych (szkół podstawowych i dotychczasowych gimnazjów). Jeśli władze samorządowe ustaliły sieć szkół w taki sposób, że odległość między domem ucznia a szkołą obwodową przekracza dystans wymieniony w cytowanych ustawach (tj. 3 km dla uczniów klas I-IV szkół podstawowych oraz 4 km dla uczniów klas V-VIII szkół podstawowych oraz uczniów dotychczasowych gimnazjów), obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewożenia dziecka. Jeśli gmina nie ma możliwości zorganizowania dojazdu, ma obowiązek zwrotu kosztów przejazdu dziecka środkami komunikacji publicznej. W przypadku, gdy dowożenie zapewniają rodzice, a do ukończenia przez dziecko 7 lat – także kosztów przejazdu opiekuna dziecka środkami komunikacji publicznej.
W przypadku, gdy wyżej wymienione odległości nie są przekroczone, gmina może zorganizować bezpłatny transport, zapewniając opiekę podczas przewozu. W ustawie przewidziano zatem organizację dowozu w sytuacjach nieobligatoryjnych. Dotyczy to jednak obszaru gminy, w granicach której organizowana jest sieć szkół. Sieć publicznych placówek powinna być zaplanowana w sposób umożliwiający realizację obowiązku szkolnego przez uczniów, przy uwzględnieniu odległości wymienionych w ustawie. Jeżeli nie jest to możliwe, gmina jest zobowiązana do organizacji dojazdów lub pokrycia kosztów przejazdu do szkół obwodowych.
Bezpieczeństwo dziecka w szkole
Za bezpieczeństwo uczniów na terenie szkoły, na boisku, podczas przerwy, odpowiada dyrektor. Od nowego roku szkolnego 2017/2018 nastąpi połączenie programu wychowawczego i programu profilaktycznego w jeden dokument – program wychowawczo-profilaktyczny szkoły/placówki. Zostanie on przygotowany w oparciu o przeprowadzoną diagnozę potrzeb wychowawczych, profilaktycznych i środowiskowych danej społeczności szkolnej. Będzie obejmował treści i działania o charakterze wychowawczym i profilaktycznym skierowane do uczniów.
Celem połączenia obu programów jest stworzenie spójnej strategii wspierania dzieci i młodzieży w prawidłowym rozwoju, jak również zapobieganie i przeciwdziałanie zachowaniom problemowym.
Program wychowawczo-profilaktyczny szkoły lub placówki będzie uchwalać rada rodziców w porozumieniu z radą pedagogiczną. Jeżeli do 30 września każdego roku szkolnego nie nastąpi porozumienie w tej sprawie, program będzie ustalał dyrektor szkoły lub placówki w uzgodnieniu z organem sprawującym nadzór pedagogiczny.
W szkołach i placówkach niesamorządowych lub prywatnych program wychowawczo-profilaktyczny określi organ wskazany w statucie szkoły lub placówki.
Wzmocnienie wychowawczej funkcji szkoły
Po raz pierwszy została określona definicja wychowania rozumiana jako wspieranie dziecka w rozwoju ku pełnej dojrzałości fizycznej, emocjonalnej, intelektualnej, duchowej i społecznej. Wychowanie powinno być wzmacniane i uzupełniane o działania z zakresu profilaktyki skierowane do dzieci i młodzieży.
Szafki w szkole
Szkoła ma obowiązek zapewnić uczniom możliwość pozostawienia części podręczników i przyborów szkolnych na terenie szkoły. Do dyrektora należy decyzja, czy miejscem do przechowywania rzeczy będą specjalnie zakupione szafki, czy dostosowane do tego celu zostanie już istniejące wyposażenie szkoły.
Dyrektor nie może wymagać od rodziców dokonywania opłat za użytkowanie miejsca do przechowywania rzeczy szkolnych. Wszelkie wpłaty na ten cel powinny mieć charakter dobrowolny.
Legitymacje szkolne
Ważność legitymacji szkolnych uczniów dotychczasowych gimnazjów będzie potwierdzona przez umieszczenie daty ważności i pieczęci urzędowej szkoły (dotychczasowego gimnazjum). Uczeń klasy VII szkoły podstawowej otrzyma nową legitymację na dotychczas obowiązujących drukach. Dla uczniów uczących się języka polskiego za granicą legitymacje szkolne wydają pracownicy placówek dyplomatycznych.
Świetlica w szkole
Szkoła ma obowiązek zapewnienia wszystkim chętnym uczniom szkoły podstawowej i klas gimnazjalnych możliwość uczestniczenia w zajęciach świetlicowych. Szczegółowe zasady organizacji pracy świetlicy określa statut szkoły lub placówki.
Podczas zajęć świetlicowych w szkole podstawowej pod opieką jednego nauczyciela może pozostawać nie więcej niż 25 uczniów.
Szkolna stołówka
Korzystanie z posiłków w stołówce szkolnej jest odpłatne. Warunki z jej korzystania, w tym wysokość opłat za posiłki, ustala dyrektor szkoły w porozumieniu z organem prowadzącym szkołę. Do opłat wnoszonych przez uczniów, nie wlicza się wynagrodzeń pracowników oraz kosztów utrzymania stołówki. Organ prowadzący szkołę lub dyrektor, posiadający stosowne upoważnienie może, zwolnić rodziców albo pełnoletniego ucznia z całości lub części opłat w przypadku szczególnie trudnej sytuacji materialnej rodziny, a także w uzasadnionych przypadkach losowych.
Liczba uczniów w grupie przedszkolnej lub w klasie
Liczba dzieci w oddziale przedszkolnym oraz w klasach I-III szkoły podstawowej nie może być większa niż 25. W przypadku uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi obowiązują inne zasady.
Liczba dzieci w oddziale przedszkolnym i oddziale integracyjnym w szkole ogólnodostępnej nie może być większa niż 20, w tym nie więcej niż 5 uczniów niepełnosprawnych. W oddziałach przedszkolnych i szkolnych specjalnych liczba dzieci zależy od ich niepełnosprawności (od 1 – w przypadku dzieci z autyzmem, w tym zespołem Aspergera do 16 dzieci – z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim).
Lekcje prowadzone w grupach
W klasach IV-VIII szkoły podstawowej, branżowej szkole I stopnia, liceum ogólnokształcącym, technikum i szkole policealnej podział na grupy jest obowiązkowy na lekcjach z informatyki i języka obcego nowożytnego, jeżeli liczba uczniów przekracza 24 osoby.
Przy podziale na grupy należy uwzględnić liczbę stanowisk komputerowych oraz stopień zaawansowania znajomości języka obcego u uczniów/słuchaczy.
Ćwiczenia, laboratoria oraz zajęcia edukacyjne z zakresu kształcenia w zawodzie prowadzone w formie ćwiczeń, laboratoriów mogą być prowadzone w grupach nie większych niż 30 uczniów.
Lekcje wychowania fizycznego mogą być prowadzone w grupie oddziałowej, międzyoddziałowej lub międzyklasowej, a w przypadku zespołu szkól — także w grupie międzyszkolnej liczącej nie więcej niż 26 uczniów.
Lekcja nie musi trwać 45 minut
Godzina lekcyjna trwa zwyczajowo 45 minut. W uzasadnionych przypadkach zajęcia mogą być jednak prowadzone w czasie nie krótszym niż 30 i nie dłuższym niż 60 minut. Ważne jest zachowanie ogólnego tygodniowego czasu trwania zajęć edukacyjnych.
Czas trwania poszczególnych zajęć w klasach I-III szkoły podstawowej ustala nauczyciel prowadzący te zajęcia, zachowując ogólny tygodniowy czas trwania zajęć.
Zwolnienia z WF-u
Dyrektor szkoły zwalnia ucznia z wykonywania określonych ćwiczeń fizycznych na zajęciach wychowania fizycznego na podstawie opinii o ograniczonych możliwościach wykonywania przez ucznia tych ćwiczeń. Dokument taki wydaje lekarz na czas określony w tej opinii.
Dyrektor szkoły zwalnia ucznia z realizacji zajęć wychowania fizycznego lub informatyki na podstawie opinii o braku możliwości uczestniczenia ucznia w tych zajęciach. Dokument ten również wydawany jest przez lekarza na czas określony w tej opinii.
Ocenianie
Z początkiem każdego roku szkolnego nauczyciele informują uczniów i rodziców o wymaganiach edukacyjnych niezbędnych do otrzymania śródrocznych i rocznych, a w szkole policealnej – semestralnych ocen klasyfikacyjnych z zajęć edukacyjnych, wynikających z realizowanego programu nauczania. Nauczyciele muszą poinformować również o sposobach sprawdzania osiągnięć edukacyjnych uczniów, a także warunkach i trybie otrzymania wyższej niż przewidywana oceny klasyfikacyjnej z zajęć edukacyjnych.
Wychowawca oddziału, na początku każdego roku szkolnego, informuje uczniów i rodziców o warunkach i sposobie oraz kryteriach oceniania zachowania, a także zasadach otrzymania wyższej niż przewidywana rocznej oceny klasyfikacyjnej zachowania.
Przy ustalaniu oceny z: wychowania fizycznego, techniki, plastyki i muzyki nauczyciel przede wszystkim bierze pod uwagę wysiłek wkładany przez ucznia w wywiązywanie się z obowiązków wynikających ze specyfiki tych zajęć.
W przypadku wychowania fizycznego – również systematyczność udziału ucznia w zajęciach oraz aktywność w działaniach podejmowanych przez szkołę na rzecz kultury fizycznej.
Począwszy od klasy IV uczniowi, który uczęszczał na dodatkowe zajęcia edukacyjne, religię lub etykę, do średniej ocen wlicza się także roczne oceny klasyfikacyjne uzyskane z tych zajęć.
Klasy łączone w szkole podstawowej
Dyrektor szkoły może utworzyć w szkole podstawowej klasy łączone, jednak pod pewnymi warunkami:
• w klasie I – obowiązkowe zajęcia edukacyjne, z wyjątkiem edukacji muzycznej, edukacji plastycznej i wychowania fizycznego mają być prowadzone bez łączenia tych klas z innymi;
• w klasach II i III – co najmniej połowa wymiaru godzin obowiązkowych zajęć edukacyjnych, z wyjątkiem edukacji muzycznej, plastycznej i wychowania fizycznego,
ma być prowadzona bez łączenia tych klas z innymi;
• w klasach IV-VII istnieje również obowiązek prowadzenia co najmniej połowy wymiaru godzin obowiązkowych zajęć edukacyjnych bez łączenia z innymi klasami, z tym że zajęcia: z muzyki, plastyki i wychowania fizycznego można prowadzić łącznie;
• w klasie VIII będzie można łączyć z innymi klasami tylko zajęcia z wychowania fizycznego;
• jeżeli w szkole jest oddział przedszkolny, można łączyć zajęcia dla dzieci 6-letnich z zajęciami edukacyjnymi prowadzonymi w klasie I. W tym przypadku co najmniej połowa zajęć prowadzonych w oddziale przedszkolnym oraz co najmniej połowa obowiązkowych zajęć edukacyjnych z zakresu odpowiednio edukacji polonistycznej, przyrodniczej, matematycznej oraz języka obcego nowożytnego w klasie I powinna być prowadzona oddzielnie w oddziale przedszkolnym i w klasie I.
Wolontariat szkolny
Od 1 września 2017 r. organizacja i realizacja działań w zakresie wolontariatu będzie odbywała się według zasad określonych w statucie szkoły. Samorządowi uczniowskiemu umożliwiono, w porozumieniu z dyrektorem, podejmowanie działań w tym zakresie. Samorząd uczniowski będzie mógł także ze swojego składu wyłonić radę wolontariatu.
Obowiązek szkolny/obowiązek nauki
Obowiązek szkolny trwa do ukończenia szkoły podstawowej i spełnia się go m.in. przez uczęszczanie do szkoły publicznej lub niepublicznej. Natomiast obowiązek nauki trwa do ukończenia 18. roku życia.
Edukacja domowa
Każdy rodzic ma prawo do decydowania o formie edukacji swojego dziecka. Uczeń może uczyć się w domu. Obowiązek szkolny/obowiązek nauki może być realizowany także poza szkołą, czyli w ramach tzw. edukacji domowej. Zezwolenie na jej prowadzenie, tak jak dotychczas, może wydać dyrektor szkoły, do której dziecko zostało przyjęte.
Rodzice zainteresowani tzw. edukacją domową są zobowiązani do złożenia wniosku u dyrektora szkoły. Do wniosku należy dołączyć wymaganą dokumentację, w tym opinię publicznej poradni psychologiczno- pedagogicznej.
Szkoła, do której składa się wniosek dotyczący pozwolenia na edukację domową, musi się znajdować na terenie województwa, które jest miejscem zamieszkania ucznia.

„Wszystkie Kolory Świata”

 

image001Grupa „Motylki” w październiku 2016r przystąpiła do projektu edukacyjnego UNICEF „Wszystkie Kolory Świata”. „Wszystkie Kolory Świata”

image003

Akcja miała na celu

zebranie środków finansowych na pomoc dzieciom żyjącym w Angoli.

Zadaniem dzieci było uszycie szmacianych laleczek, które zostaną wystawione na aukcję.

image005

Podczas uroczystości jasełkowej dnia 14.12.2016r Motylki wraz ze swoją Panią zaprezentowały zebranym gościom uszyte laleczki: Namudu (z plemienia Masajów, Kenia), Atika (z Mali, Afryka Środkowa), Acharia (z Grenlandii, Biegun Północny), Kijaruna ( z Japonii).Zainteresowanie laleczkami przeszło najśmielsze oczekiwania. Wśród naszych Rodziców znaleźli się darczyńcy,  

image007

image009 którzy przekazali na rzecz dzieci w Angoli kwotę 450zł.
Dzięki tym pieniążkom udało się uratować życie 45 dzieci, ponieważ 10zł pozwala na uratowanie życia jednego dziecka i zaszczepienie go przeciw najpoważniejszym chorobom wieku dziecięcego, takimi jak: tężec, polio, gruźlica, odra. Cała zebrana kwota została wpłacona na konto Stowarzyszenia Polskiego Komitetu Narodowego UNICEF.
Motylki wraz z Panią Anią z całego serca dziękują wszystkim Rodzicom, którzy przyczynili się do takiego sukcesu.

image013

image011

image015

Dojrzałość szkolna – czyli gotowość do uczenia się

Wszyscy rodzice zastanawiają się, jak będzie uczyło się ich dziecko w szkole, czy sprosta stawianym wymaganiom, czy może okaże się jeszcze niedojrzałe do nauki szkolnej. Psychologowie starają się pomóc znaleźć odpowiedź na te pytania, określając rozwój dziecka rozpoczynającego naukę w szkole na podstawie norm rozwojowych. Charakteryzują stopień rozwoju, który pozwoli sprostać wymaganiom przewidzianym w programie szkolnym. Jest on określany jako dojrzałość szkolna, czyli gotowość do uczenia się.
1. ROZWÓJ UMYSŁOWY:
umiejętność wyodrębniania istotnych cech przedmiotów,
spostrzeganie różnic i podobieństw między przedmiotami,
zdolność do myślenia przyczynowo – skutkowego,
umiejętność skupiania uwagi oraz zapamiętywania i odtwarzania podawanych treści,
prawidłowy rozwój mowy – zarówno artykulacja dźwięków jak i odpowiedni zasób słów.
2. ROZWÓJ RUCHOWY
dobre funkcjonowanie narządów zmysłów, układu nerwowego,
orientacja przestrzenna,
sprawność manualna, prawidłowe trzymanie ołówka, nożyczek i innych przyborów szkolnych,
samodzielna samoobsługa.
3. ROZWÓJ UCZUCIOWO – SPOŁECZNY:
umiejętność współdziałania w grupie,
zdolność do podporządkowywania się regułom i poleceniom słownym,
umiejętność opanowania emocji,
umiejętność radzenia sobie z niepowodzeniami.

Gotowość szkolna waszego pierwszaka
Oto niektóre przejawy zachowania się dziecka świadczące o gotowości do rozpoczęcia nauki.

Sprawność ruchowa:
Jest na tyle zdrowe i silne, że może podołać systematycznym wysiłkom jak : wczesne wstawanie, uczenie się, odrabianie lekcji
Ma wyrobione i przyswojone podstawowe umiejętności ruchowe: bieg, skoki, utrzymywanie równowagi, szybka zmiana pozycji.
Ma wystarczająco opanowane precyzyjne ruchy palców. Sprawnie posługuje się nożyczkami, pędzlem itp.
Jego ruchy są skoordynowane.
Sprawność intelektualna
Jest dobrze zorientowane w najbliższym otoczeniu.
Wie, gdzie mieszka, jak się nazywa, mówi o pracy rodziców.
Wypowiada się zdaniami, poprawnie pod względem gramatycznym.
Chętnie mówi o swoich spostrzeżeniach, przeżyciach, zadaje dużo pytań na temat obserwowanych wydarzeń i zjawisk.
Umie przeliczać przedmioty do dziesięciu lub dwudziestu.
Potrafi określić, co narysowało.
Umie się skupić podczas zabawy, rysowania, kilkanaście minut.
Dojrzałość społeczna
Rozpoczęte prace stara się wykończyć, dba o ich wygląd estetyczny.
Podporządkowuje się poleceniom dorosłym.
Chętnie bawi się z rówieśnikami, potrafi poprowadzić zabawę lub ustąpić koledze.
Samodzielnie potrafi się ubrać, umie jeść.
Ma nawyk słuchania, gdy mówi osoba dorosła, i przekazywania zrozumiałych komunikatów.
Dojrzałość emocjonalna
Potrafi opanować złość i odruchy agresywne.
Rozumie, że czasem zdarzają się niepowodzenia, nadaje im właściwy wymiar.
Jego nastroje odpowiadają sytuacjom, zachowuje kiedy trzeba, powagę, śmieje się z tego co śmieszne, nie bywa płaczliwe ( I.Zarzycka, 2006).

Logopeda na wakacje:

Już za kilka dni rozpoczynają się wakacje, ale nie zapominajmy o naszych dzieciach… Nie ma wakacji od pracy z poprawną wymową,   terapia powinna być  ciągła. Przez wakacyjną przerwę można stracić wiele jej efektów, a wracając po wakacjach wrócić do punktu wyjścia w ćwiczeniach zaczynając naukę wielu rzeczy od początku.

Pamiętajmy o codziennych ćwiczeniach narządów mowy, oddechowych oraz artykulacyjnych.  Zamiast powiadania lub czytania wieczornej bajki na dobranoc można razem z dzieckiem ułożyć bajkę logopedyczną – pobudzamy wówczas wyobraźnię Malucha i jednocześnie ćwiczymy narządy mowy!

Przykładowe bajki logopedyczne:

„Kubuś Puchatek” obudził się rano, przeciągnął i bardzo mocno ziewnął (ziewanie). Poczuł, że jego brzuszek jest pusty, wyruszył więc do lasu na poszukiwanie miodu. Idzie wyboistą ścieżką (dotykamy czubkiem języka do każdego ząbka na górze i na dole), roz­gląda się na prawo (czubek języka do prawego kącika ust) i na lewo (czubek języka do lewego kącika ust). Próbuje wyczuć, gdzie może znajdować się dziupla z miodem (kilka razy wdychamy powietrze nosem, a wydychamy buzią). Stanął przed wysokim drzewem. Spojrzał w górę (językiem dotykamy do górnej wargi) i zobaczył dziuplę,
z której wypływał pyszny miodek.

Kubuś zaczął więc wspinać się na drzewo. Sięgnął łapką do dziupli i wyjął ją oblepioną miodem. Oblizał całą dokładnie(wysuwamy język z buzi i poruszamy nim lekko do góry i na dół) i wsunął łapkę po miód jeszcze raz (ponownie naśladujemy oblizywanie ręki). Podczas jedzenia Puchatek pobrudził sobie pyszczek. Teraz pró­buje go wyczyścić. Oblizuje więc językiem dokładnie wargi, dotyka do kącików ust, a na koniec oblizuje ząbki (usta przez cały czas są szeroko otwarte).

Misio poczuł, że jego brzuszek jest już pełen. Zszedł z drzewa i ruszył w drogę powrotną. Musiał iść tą samą wyboistą dróżką (dotykamy czubkiem języka do każdego ząbka na górze i na dole), więc gdy doszedł do swojego domku był bardzo zmęczony (wysuwamy język na brodę i dyszymy). Położył się do łóżeczka i zasnął (chrapiemy).

 

„Indianie” wyruszają ze swojej wioski na polowanie. Żegnają się ze swoimi dziećmi (cmokając całujemy palce prawej ręki) i żonami (cmokając całujemy palce lewej ręki).

Wsiadają na swoje konie i jadą (naśladujemy językiem tętent koński, zmieniając brzmienie przez inny układ warg) przez most (usta jak do ,, u ” i kląskanie), a potem przez prerię (usta jak do ..i” i kląskanie).

Konie zmęczyły się (parskanie) i dają znak, że chcą pić:ihaha, ihaha, ihaha.

Indianie zatrzymują swoje konie: prrr…..prrr…..prrr….

Konie piją (ruchy języka z dołu do góry, naśladujące picie zwierzęcia).

Nagle Indianie ujrzeli zwierzynę i strzelili z łuku. Zbliżała się noc, więc musieli rozpalić ognisko. Nie mieli zapałek. Zaczęli od małej iskierki i musieli mocno dmuchać, żeby ognisko się rozpaliło (dmuchanie w złączone ręce).

Upiekli na ogniu zwierzynę i zrobili sobie ucztę (mlaskanie i oblizywanie szeroko otwartych ust).

Po jedzeniu zapalili fajkę pokoju (między wargi wkładamy szpatułkę lub ołówek i mocno trzymamy).

Po pewnym czasie zachciało im się spać (ziewanie) i zasnęli (chrapanie).

Rano Indianie zwołali rozbiegane konie: a-e-o, y-u-i (przeciągamy samogłoski).

Wsiedli na nie i pojechali przez prerię (usta jak do „i”, kląskanie), a potem przez most (usta jak do „ u ” i kląskanie).Wrócili do wioski i witają się ze swoimi dziećmi(cmokając całujemy palce prawej ręki) i żonami (cmokając całujemy palce lewej ręki).

 

 

Na polanie bardzo smacznie spał sobie „Osiołek” (chrapanie).Gdy nastał ranek, osiołek się zbudził, bardzo szeroko otworzył swoją buzię i ziewał (ziewamy).

– Nagle poczuł się głodny. Nabrał więc sporo trawy do pyska(otwieranie i zamykanie ust) i dokładnie zaczął ją żuć(żucie).

– Po swoim śniadaniu osiołek oblizuje ząbki, żeby były czyste -każdy ząbek po kolei (przesuwamy językiem po zębach).

– Jedno źdźbło przykleiło się do podniebienia, trzeba je koniecznie oderwać (przesuwamy językiem po podniebieniu).

– Osiołek po swoim jedzeniu biega po polance (kląskanie), a ruchy te naśladuje język – raz w górę (język do nosa), raz w dół (język na brodę, buzia szeroko otwarta).

– Zmęczony osiołek podchodzi do strumyka i pije wodę (język zwinięty w rurkę).

– Przed nocnym spaniem osiołek dokładnie myje każdy ząbek(ję­zyk przesuwamy po wewnętrznej i po zewnętrznej ścianie zębów) oraz policzki (językiem przesuwamy po wewnętrznej strome policz­ków). 

 

Ćwiczenia oddechowe

Prawidłowe oddychanie to oddychanie nosem. Nie wykonujemy ćwiczeń oddechowych z dziećmi przeziębionymi, zakatarzonymi. Ćwiczenia oddechowe wydłużają fazę wydechową (mówimy na wydechu), regulują pracę przepony, pogłębiają oddech i pozwalają nim dowolnie gospodarować. Ćwiczenia te powinny trwać krótko, około 2 -3 min. Można więc codziennie wykonywać inne wybierając z poniższych propozycji:

 

 

Proponujemy dzieciom następujące zabawy:

– zabawy z rurką lub słomką i wodą w szklance ( burza w szklance wody ),

– słomkę wkładamy do szklanki z wodą i nie dotykając jej powierzchni, wydmuchujemy w wodzie „dołek”,

– rurką zdmuchujemy kawałki papieru z gładkiej powierzchni stolika, potem z powierzchni chropowatej; rozdmuchujemy kawałki papieru z gładkiej powierzchni stolika, potem z powierzchni chropowatej; rozdmuchujemy kaszę, ryż, sól,

– dmuchamy na waciki, gąbkę, piórka- przy tych ćwiczeniach posługujemy się raz nosem, raz ustami,

– przyciągamy rurką ( na wdechu ) różne lekkie przedmioty np. papierki, watę, piłeczki ping-pongowe, fasolę,

– zawody: kto dmuchnie dalej?; kto mocniej?; kto szybciej?; kto trafi do celu?

Zabawy mogą toczyć się przy stoliku i na podłodze; w pozycji stojącej, leżącej i siedzącej; nieruchomo jak i w ruchu – czołgając się lub skacząc.

– dmuchanie na wiatraczki, paski papieru lub kulki z waty umocowane na nitkach.

 

 

Bawimy się z płomieniem świecy:

– dmuchamy leciutko, aby płomień drgał, ale nie zgasł,

– dmuchamy tak, aby drgał rytmicznie ( kontrolowany wydech ) i nie gasł,

– staramy się zdmuchnąć ogień z dużej odległości,

– zdmuchujemy z dużą siłą z bliska,

– zdmuchujemy kilka świeczek jednocześnie.

Piłeczka ping-pongowa

Piłeczkę kładziemy na środku stolika. Po obu stronach siedzą lub klęczą dzieci / dorośli, w takiej pozycji, by usta miały na poziomie powierzchni stolika i:

– lekko dmuchamy na piłeczkę, tak by przechodziła „piechotą” przez stolik od jednego do drugiego dziecka / dorosłego,

      – dmuchamy na piłeczkę starając się wbić przeciwnikowi „gola”,

      – staramy się wbić „gola” w bramkę zbudowaną z klocków,

      – wrzucamy piłeczkę do miski z wodą i dmuchamy do brzegu przeciwnika,

Przedmuchiwanie małego kawałka styropianu, chrupek, małych kulek z bibuły lub podbarwionej farbką kropli wody przez labirynty narysowane na kartce papieru włożonej do plastikowej, przezroczystej koszulki na dokumenty.

Stajemy w lekkim rozkroku, kładąc ręce na biodrach. W czasie wdechu łokcie odchylają się do tyłu,
w czasie wydechu przesuwają się do przodu. Jednocześnie palcami naciskamy brzuch – robimy to powoli.

Stajemy w wyprostowanej pozycji. Przy wdechu unosimy ręce bokiem do góry. Przy wdechu powoli opuszczamy je w dół.

Stoimy wyprostowani. Unosimy ręce wysoko, jak to tylko możliwe, i głęboko wdychamy powietrze. Następnie zginamy kolana, pochylając się luźno do przodu i głośno wydmuchujemy powietrze z płuc.

Życzę wszystkim przyjemnych wakacji, pozdrawiam i do zobaczenia we wrześniu!

Dorota Brańka

 

Mamo, tato, mówię nie

Na pewno, wielu rodziców spotkało się z problemem nieposłuszeństwa u dziecka. Niestety, nie istnieje gotowa recepta, która pomogłaby w każdym przypadku, kiedy mały człowiek powie nie. Na dyscyplinę składa się wiele rozmaitych aspektów i części.

Najważniejsze jest podejście rodziców do wychowania dziecka. Czy uważają, że dziecko można nakłonić do posłuszeństwa, czy też należy delikatnie wpływać na jego postępowanie? Czy są władczy i stanowczy, a może pozwalający na każde zachowanie dziecka? Jak w większości przypadków, tak i w tym najlepsze jest wybranie opcji pośredniej. Należy poznać możliwości danego dziecka w określonym wieku, a następnie stawiać wymagania, którym dziecko będzie w stanie sprostać. Należy również oddzielić pojęcie dyscypliny od pojęcia kary, gdyż prawdziwą dyscyplinę zaprowadza się ustalając reguły, które dziecko zna i rozumie, wówczas jest w stanie dostosować się do nich i być świadome kiedy je łamie.

Autorzy książki Rozwój psychiczny dziecka od 0 do 10 lat rozróżniają trzy poziomy dyscypliny:

1- oddziaływanie na sferę emocjonalną. Jest to najprostszy i zarazem najmniej pożądany sposób      dyscyplinowania. Zalicza się tu krzyki, groźby i wymierzanie klapsów. Jeśli jest to stale  stosowana metoda, istnieją małe szanse, że dziecko będzie posłuszne.

2- argumentowanie i przekonywanie, Metoda ta polega przede wszystkim na rozmowie i tłumaczeniu. Rodzic wyjaśnia wówczas dziecku dlaczego jego zachowanie jest  nieodpowiednie, namawia do lepszego postępowania i ukazuje jaką przykrość sprawia innym. W jednych przypadkach ta metoda się sprawdza, a w innych oznacza jedynie wypowiadanie tysięcy niepotrzebnych słów.

3- dostosowanie technik dyscyplinowania do zdolności, zainteresowań i słabości dziecka.   Poziom ten wymaga dużej wiedzy, polega na dobieraniu technik do stopnia rozwoju. Należy tu poznać mechanizm zachowań na każdym etapie rozwoju, aby „nakierować” dziecko na   pożądany sposób postępowania.

Techniki dyscypliny dostosowane do stopnia rozwoju

2,5 roku- jest to okres przeciwstawnych skrajności, kiedy dziecko bywa agresywne i samolubne.

Sposób postępowania:

  • nie stawiać dziecka w sytuacji wyboru, chyba że nie ma on większego znaczenia,
  • usuwać z pola widzenia przedmioty, do których dziecko nie powinno mieć dostępu,
  • nie oczekiwać, że dziecko będzie dzieliło się swoją własnością z własnej szczodrobliwości,
  • używać zwrotów, które dla dziecka są pełne znaczenia, oraz poleceń, które podkreślają jego dumę: już czas, abyś…, zapomniałeś…, potrzebujesz…, musisz mieć…, chodź, zróbmy…
  • unikać pytań, na które dziecko może odpowiedzieć nie, np.: Czy możesz odłożyć misia? zamieniamy na: A gdzie się odkłada misie?
  • stosować żarty i humor, np.: jeśli dziecko ze złością mówi: nie, nie, nie! odpowiadamy z uśmiechem: tak, tak, tak.

 

3 lata- w tym okresie łatwo jest spowodować pożądane zachowania, gdyż jest to wiek ja też.

Sposób postępowania:

  • pokazywać jako przykład zachowanie innego dziecka,
  • formułować polecenia o charakterze pozytywnym, np.: Nie siedzi się na stole na: Siedzimy na krzesłach.
  • dziecko reaguje na obietnice, szczególnie niespodzianki,
  • często dzieci reagują też na argumenty: Chodź, posprzątamy klocki. Będziemy mieli więcej miejsca do zabawy po obiedzie,
  • dzieci poddają się sugestii, metodom zawierającym fantazyjne określenia, zagadki, np.: Gdybyś jednak zdjął buciki to moglibyśmy zobaczyć, jakiego koloru masz skarpetki. Ja myślę, że są czerwone. Zgadłam?

4 lata- jest to czas zachowania nie do opanowania, z czym należy się pogodzić. Dzieci mają skłonność do przesady, hałaśliwości, buntu i arogancji.

Sposób postępowania:

  • wykorzystać niedawno rozbudzone zainteresowanie liczbami: Ciekawe czy potrafisz się ubrać, zanim doliczę do 10?
  • wydawać polecenia szeptem,
  • przedstawiać pożądane zachowanie w formie zabawy (dzieci w tym wieku szczególnie lubią sztuczki, przygody i poszukiwanie nowych rozwiązań): Chodź, idziemy do pokoju na paluszkach.

5- 6 lat- odpowiedź nie staje się niejako automatyczną reakcją dziecka. Może pojawić się również spróbuj mnie zmusić.

Sposób postępowania:

  • zachować spokój kiedy dziecko reaguje gwałtownie,
  • pozwolić dziecku zamanifestować bunt, po czym stosować zwroty w stylu: Widzę, że będziesz musiał spróbować kilka razy, zanim uda Ci się…
  • stosować metody wyzwania (podobnie jak w stosunku do czterolatków): Zobaczymy, czy uda Ci się… Tu również można wykorzystać metodę z liczeniem, a w przypadku szczególnego buntu, liczyć bardzo wolno.
  • rozmawiać z dzieckiem przed snem. Dzieci zazwyczaj łagodnieją o tej porze. Można wspólnie wymyśleć, co zrobić, by następny dzień był lepszy.

7 lat- dziecko na ogól nie odmawia wykonywania poleceń, ale nie zawsze je wykonuje.

Sposób postępowania:

  • uprzedzać dziecko zawczasu o czekającym je zadaniu, gdyż ciężko im się oderwać od wykonywanych czynności: Kiedy skończy się ten program w telewizji, wyrzuć śmieci.
  • po upłynięciu ustalonego czasu przypominać dziecku polecenie, gdyż jest prawdopodobne, że zapomniało,
  • dla pewności, sprawdzić raz jeszcze czy dziecko nie zapomniało co miało zrobić.

Dyscyplina jest sprawą indywidualną i każdy rodzic wie najlepiej, jakie metody skutkują w przypadku jego dziecka. Jednak autorzy wyżej wspomnianej lektury, podsuwają dwie ważne wskazówki, które ich zdaniem mogą okazać się pomocne:

1) Trzymajcie się tego, co raz postanowiliście

Największe sukcesy w dziedzinie wpajania dyscypliny odnoszą rodzice, którzy są konsekwentni i stanowczy. Dziecko widzi wówczas, że rodzic jest przekonany o tym, co mówi i sam się tego trzyma. Dziecku żyje się łatwiej kiedy widzi, że rodzic sam robi to co mówi.

2) Rodzice wspierają się wzajemnie

Normalnym jest, że rodzice różnią się od siebie poglądami, jednak ważne jest, aby dziecko widziało spójność i konsekwencję w ich postępowaniu. Niezależnie od tego, jak duże są różnice zdań między rodzicami, powinni rozmawiać na osobności, a wobec dziecka zajmując wspólne stanowisko.

Należy pamiętać również, że wypowiadanie przez dziecko słowa nie stanowi próbę wyrazu osobowości. Mały człowiek ma okazję ćwiczyć asertywność, rozwijać pewność siebie i poczuć kontrolę nad tym, co się dzieje wokół niego. Nie powinniśmy zabraniać dzieciom odmawiać, aby nie stało się dorosłym, który łatwo ulega wpływom innych. Nie oznacza to, że należy spełniać każde życzenie dziecka, ale starać się stworzyć sytuację kiedy to współdziałamy z dzieckiem, a jednocześnie dajemy mu szansę na popełnianie własnych błędów, ale też naprawianie ich.

opracowała Justyna Kolobius-Zaremba
na podstawie:
„Rozwój psychiczny dziecka od 0 do 10 lat” F. L. Ilg, L. Bates Ames, S.M. Baker

REGULAMIN KONKURSU NA OZDOBĘ WIELKANOCNĄ

Organizatorem konkursu na Ozdobę Wielkanocną jest Gminne Przedszkole Nr 3 „Ługuś” w Karczewie. Konkurs wewnątrz przedszkolny.

  1. Cele konkursu:
  • Popularyzowanie oraz kultywowanie tradycji i zwyczajów wielkanocnych związanych z Wielkanocą;
  • Pogłębianie wiedzy na temat symboliki i znaczenia ozdoby wielkanocnej w obrzędowości ludowej;
  • Integracja dzieci i rodziców.
  1. Zadanie konkursowe:
  • Konkurs ma charakter otwarty. W konkursie mogą brać udział dzieci ze wszystkich grup wiekowych z przedszkola. Uczestnicy konkursu mają wykonać „Ozdobę Wielkanocną”.
  • Technika wykonania ozdoby dowolna, mile widziane prace w formie przestrzennej.
  1. Warunki konkursu:
  • W konkursie udział biorą dzieci wraz z rodzicem/ami.
  • Praca musi być wykonana wspólnie.
  • Wszystkie prace zostaną wystawione do sprzedaży na „Kiermaszu Wielkanocnym”.
  1. Miejsce i termin składania prac:
  • Do nauczycielek w poszczególnych grupach wiekowych;
  • Termin składania ozdób do 31.03.2017r.

5.Prace powinny być oznaczone metryczką mocno przyczepioną do ozdoby wielkanocnej zawierającej następujące informacje:

  • Imię i nazwisko dziecka
  • numer i nazwa grupy dziecka

 
6.Wynik konkursu

  • Rozstrzygnięcie konkursu i wytypowanie pierwszych trzech miejsc oraz ogłoszenie wyników nastąpi 05.04.2017r w Gminnym Przedszkolu Nr3 „Ługuś” w Karczewie.

7.Kryteria oceny prac:

  • Oceniając prace będzie brane pod uwagę:
  • Pomysłowość i inwencje twórcze uczestników konkursu;
  • Dobór materiałów i elementów zdobniczych;
  • Wielkość i bogactwo użytych materiałów
  • Estetyka wykonania pracy;
  • Zgodność z regulaminem konkursu.

Osoby odpowiedzialne za organizację konkursu:
Agnieszka Ołdak
Anna Borkowska
Natalia Olszewska

Kształtowanie systemu wartości u dzieci

„Nauczenie dziecka wartości jest najważniejszym zadaniem wychowawczym dla rodziców
i nauczycieli. Dzieci dorastają w trzech kręgach, które mają wpływ na jego wychowanie
i na to jakim będzie człowiekiem w dorosłym życiu. Najważniejszym jest Dom rodzinny, kolejnym – najbliższe otoczenie (sąsiedztwo, przedszkole, szkoła), a ostatnim – społeczeństwo i jego kultura.”
Wychowanie to uczenie określonych wartości i norm, akceptowanych w ich środowisku, przyzwyczajanie do pewnych zachowań odbieranych jako pozytywne. Jednym z celów wychowania jest stworzenie systemu wartości, który stanowi fundament życia człowieka. Każdy z nas z dzieciństwa wynosi bagaż składający się z przekazanych nam przez rodziców wartości, wzorców zachowań, nawyków, przekonań, poglądów, norm społecznych czy zapatrywań na świat. Ten system wartości buduje osobowość i kształtuje życie człowieka. Decyduje o tym co dla danej jednostki jest istotne, co cenne, co właściwe, co dobre, a co złe. Wpływa on również na nasze potrzeby, dążenia, pragnienia. To głównie od rodziców i nauczycieli zależy, jak proces ten będzie przebiegał i jaki powstanie system wartości. Stworzenie „właściwych” hierarchii szczególnie ważne jest we współczesnym świecie, gdzie wartości podlegają nieustannym i szybkim zmianom. W obecnych czasach bardzo widoczny staje się kryzys wartości, które przeżywa nasze społeczeństwo. Wydaje się, że dzisiejsza historia nie stanowi dla młodych ludzi takiego oparcia, jak działo się to kiedyś – brak w niej idei, wyraźnej hierarchii ważności, odwołania się do moralności. Kryzys przeżywa również rodzina, na co wpływ mają konflikty międzypokoleniowe rozluźniające więzi pomiędzy członkami, łatwość w uzyskaniu rozwodu, brak nawyków związanych ze wspólnym spędzaniem czasu na co dzień i w święta, pozornie „elastyczny” i wydłużony czas pracy, który pozbawia rodzinę jej naturalnego rytmu. Bardzo trudno budować na tym solidny system wartości – wsparcia nie mają nie tylko dzieci, ale również i rodzice.
                        Wartości nie są czymś oczywistym. Nie rodzimy się z ich znajomością czy umiejętnością kierowania nimi. Dlatego czymś ważnym i oczywistym jest zapewnienie wszystkim dzieciom warunków do nauki wartości by miały szansę posługiwać się nimi. Musimy pamiętać, że wartości przede wszystkim wynosimy z domu rodzinnego, a przedszkole jest miejscem, które powinno wspierać rodziców przy ich wprowadzaniu. Mocny system wartości i umiejętności ich stosowania w życiu to najważniejszy kapitał, w jaki powinniśmy wyposażyć dziecko. Należy nauczyć dzieci:

  • jak być przyzwoitym człowiekiem,
  • jak budować dobre relacje z rówieśnikami,
  • jak dokonywać właściwych wyborów.

Należy uczyć wartości moralnych gdyż brak wartości stanowi zagrożenie dla świata. Najważniejsza w nauczaniu wartości powinna być świadomość dorosłych, że nie teoria, lecz ich własny przykład i zachowania najgłośniej przemawiają do dzieci. Trzeba być jednak uważnym, by praktykowane przez nas wartości w życiu codziennym, były spójne z tymi, których nauczamy. Wychowując dzieci należy pamiętać o tym, iż uczy się ono w zależności od środowiska, w którym żyje.

Jak w takim razie kształtować solidny kręgosłup moralny? Jak zaszczepić w dzieciach wartości, godne naśladowania cechy i modele zachowań jak: uczciwość, sprawiedliwość, przyjaźń, wzajemną troskę i szacunek? Pedagog Rafał Ryszka stworzył „Dziecięcy system wartości”, który w formie zawartych pytań jest apelem do dorosłych.

  1. Skąd mam wiedzieć co to są wartości – pokaz mi je wszystkie;
  2. Skąd mogę wiedzieć że wartości to nie rzeczy – przecież i dla ciebie jest coraz ważniejsze tylko to co masz;
  3. Skąd mam wiedzieć jak bronić swoich wartości – pokaż mi jak się to robi.
  4. Jak mam rozróżnić dobre wartości od fałszywych – naucz mnie odróżniać je od siebie.
  5. Skąd mam wiedzieć że to co ważne układa się wg. hierarchii – pokaż mi co jest najważniejsze.
  6. Skąd mam wiedzieć co to jest „system wartości” – pomóż mi zebrać to co ważne, w co warto wierzyć, czego warto bronić, co warto przyjąć za własne i tym żyć;
  7. Skąd mam wiedzieć że to co mówią do mnie w reklamach, gazetach które czytam, grach w które gram, słowach dorosłych, nie wszystko jest dla mnie pożyteczne – pomóż mi to zrozumieć;
  8. Skąd mam wiedzieć ze nie wszystko co mówią dorośli jest prawdą – przynajmniej ty mnie nie okłamuj kiedy rozmawiasz ze mną;
  9. Skąd mam wiedzieć że wartości nabywa się od najmłodszych lat a nie dopiero jak „dorosnę” – pokazuj mi dobre wartości od urodzenia a nie czekaj w nieskończoność na właściwy moment;
  10. Skąd mam wiedzieć że pieniądze, sława, władza, kariera to fałszywa droga – przecież pozwalasz mi słuchać bez przerwy że to jest najważniejsze w życiu;
  11. Skąd mam wiedzieć że to co dobre jest mało „medialne” i zbyt „zwyczajne”: być ojcem, matką, uczciwość, przyjaźń, szacunek, prawda – przecież nikt tego głośno nie mówi, w szkole tego nie uczą, a ty też każesz mi się tego tylko domyślać;
  12. Skąd mogę wiedzieć że jedne wartości w pewnych sytuacjach mogą (a nawet powinny) ustępować innym – ważniejszym, przecież ty tak niewiele zrobiłeś aby poświecić swoją wygodę, spokój, pieniądze dla zachowania najważniejszych ze swoich dawnych zasad;
  13. Skąd mam wiedzieć że z wiekiem wartości dojrzewają – przecież tobie tak trudno wyrosnąć z błahych i niesłusznych ocen i przyzwyczajeń;
  14. Skąd mam wiedzieć że nie trzeba się nie wstydzić tego co dla mnie ważne: rodziny, szczerości, uczciwości, ufności, miłości, strachu – przecież na każdym kroku przekonujesz mnie że moje wartości są naiwne i mniej ważne od twoich;
  15. Skąd mogę wiedzieć że i czas jest wartością – masz go przecież tak mało dla mnie;
  16. Skąd mam wiedzieć, że życie polega na doświadczaniu – też sytuacji przykrych, niemiłych lub bolesnych – przecież stale mi czegoś zabraniasz, straszysz albo każesz;
  17. Skąd mam wiedzieć że inni mają (i mogą mieć) swoje zasady i trzeba je szanować – przecież cały czas się upierasz że tylko twoje zasady są jedynie słuszne i najważniejsze;
  18. Skąd mam wiedzieć że tak ważne w życiu jest słuchanie, cierpliwość, szacunek – przecież ty mnie w ogóle nie słuchasz i ignorujesz !
  19. Skąd mam wiedzieć że nie wszystkie zasady są realne do zrealizowania – żyj nimi a nauczę się odróżniać realne od nierealnych;
  20. Skąd mam wiedzieć że złego przykładu nie dają mi „inni”, „ludzkość” tylko TY. A jeśli od CIEBIE nauczę się dobrych zasad – co obchodzi mnie zły przykład „ludzkości”;
  21. Przecież tego co najważniejsze w życiu nie nauczę się z książek, oglądając telewizję, słuchając piosenek czy słuchając wszystkich dorosłych – tylko obserwując ciebie.

W przedszkolu dzieci stają się częścią społeczności. Tutaj uczą się przestrzegać zasad, aby w przyszłości umieć kochać, szanować, pomagać i nie krzywdzić innych. Dla dzieci ważne jest, aby wymagania, które służą za drogowskazy były jasne i jednoznaczne oraz dostosowane do wieku i etapów rozwoju dziecka.
Najlepszym przykładem na to, że w świat wartości można wprowadzać już kilkulatka jest książka Ireny Koźmińskiej i Elżbiety Olszewskiej „Z dzieckiem w świat wartości” (Wyd. Świat Książki). Znajdziemy w niej podpowiedzi i pomysły, jak rozmawiać z dziećmi na trudne tematy, jak zaszczepić w nich odpowiedzialność, szacunek, uczciwość czy odwagę, jak uczyć je optymizmu, umiłowania mądrości i piękna. Brzmi górnolotnie, ale przy okazji można się dobrze bawić.
Na podstawie książki „Z dzieckiem w świat wartości” został napisany program nauczania wartości, który obejmuje dwanaście uniwersalnych wartości moralnych, a są nimi:
1. Szacunek (grzeczność połączona z troską o uczucia i dobro drugiej osoby);
2. Uczciwość (mówienie i poszanowanie prawdy, rzetelność, nieprzywłaszczanie sobie cudzej własności, stosowanie zasady bezstronności i równości praw);
3. Odpowiedzialność (rzetelne wypełnianie swych obowiązków, dbanie o dobro i zapobieganie złu, a także gotowość do ponoszenia konsekwencji własnych wyborów i zachowań);
4. Odwaga (rozumiana jako wartość moralna – podejmowanie trudnych, służących dobru decyzji oraz przeciwstawianie się złu);
5. Samodyscyplina – umiar i rozwijanie własnego potencjału (umiar – umiejętność nałożenia sobie zdrowych ograniczeń, unikanie skrajności, dążenie do ładu i równowagi, zdolność cieszenia się tym, co mamy);
6. Pokojowość (unikanie przemocy; postawa człowieka, który zawsze poszukuje rozwiązań uwzględniających interesy wszystkich zainteresowanych stron oraz dobro ogólne);
7. Sprawiedliwość (uczciwość w ocenianiu i sądzeniu, przestrzeganie zasady równości praw, poszanowanie prawdy oraz prawość postępowania, czyli inaczej ludzka przyzwoitość, postępowanie fair);
8. Szczęście, optymizm, humor (poczucie trwałego zadowolenia oraz wewnętrznej harmonii i spokoju, które są skutkiem życzliwości i akceptacji siebie i świata, a także wiary w jego zasadnicze dobro);
9. Przyjaźń i miłość (przyjaźń – bliski i równoprawny związek pomiędzy osobami, oparty na wzajemnej sympatii, życzliwości, szczerości, zaufaniu, gotowości do pomocy oraz czerpaniu przyjemności z przebywania razem);
10. Solidarność (pomoc ze szlachetnych pobudek);
11. Piękno (coś, co nas zachwyca i czyni lepszymi);
12. Mądrość (celowe przyczynianie się do dobra poprzez właściwe wybory).
Przeznaczmy każdy miesiąc roku na nauczenie dzieci jednej z dwunastu wartości: na omówienie jej sensu, na rozmowy o niej przy okazji wspólnych lektur, oglądanych filmów, obserwowanych i doświadczanych sytuacji życiowych. Dyskutujmy z dziećmi o konsekwencjach stosowania i zaniechania wartości. Starajmy się na stałe wprowadzić wartości do naszego rodzinnego życia. Wyrażajmy dzieciom uznanie, gdy postępują zgodnie z nimi. Normy postępowania etycznego, które przyswojone we wczesnym dzieciństwie wywierają duży wpływ na decyzje dziecka w wieku szkolnym i człowieka dorosłego wynikają z wartości
Propozycje zabaw kształtujące poszczególne wartości:
Szacunek– Inne nie znaczy gorsze
Poprośmy, by dzieci narysowały portrety swoich babć lub cioć. Wskażmy na różnice w portretach i podkreślmy, że nie ma tu cech lepszych ani gorszych, choć babcie lub ciocie różnią się wyglądem. Poprośmy dzieci, by wymieniły, jakie lubią potrawy, jakie zabawy, jaką porę roku. Wskażmy na różne zalety tych wyborów, podkreślając, że każdy ma prawo do własnych sądów, upodobań, zainteresowań.
Uczciwość– Budowanie domu
Budujmy z dziećmi dom z drewnianych klocków. Dzieci układają je po kolei. My udajmy, że układamy klocki, a tymczasem chowajmy je do kieszeni. Pracujmy nieuczciwie. Dom z dziurami przewraca się. Omówmy z dziećmi skutki nieuczciwej pracy. Co by się stało, gdyby w takim domu zamieszkali ludzie? A co, gdyby ktoś właśnie przechodził obok? Czy chciałby mieszkać w „nieuczciwie” zbudowanym domu? Jakie mogą być skutki nieuczciwie wykonywanej pracy w innych zawodach? (sprzedawca, lekarz, technik obsługujący samolot, policjant)
Odpowiedzialność– Słoik czasu
Przygotujmy litrowy słój z napisem „24 godziny”, sześć piłeczek pingpongowych i kilogram ryżu. Słój oznacza ilość czasu, jakim dzieci codziennie dysponują. Wyjaśnijmy, że piłeczki to codzienne obowiązki (lekcje, zajęcia dodatkowe, treningi, pomoc w domu, opieka nad rodzeństwem itp.). Napiszmy na każdej piłeczce, jaki obowiązek symbolizuje. Ryż zaś, to przyjemności (zabawa, spotkania z przyjaciółmi, oglądanie telewizji itp.).
Poprośmy jedno z dzieci, by wypełniło swój dzień – słój mieszanką tylu obowiązków i przyjemności, ile zdoła w nim zmieścić. Jeśli zacznie od ryżu, może mieć kłopot z włożeniem tylu piłeczek, ile ma obowiązków. Jeśli natomiast zacznie od piłeczek, wsypany później ryż wypełni przestrzenie między nimi i wszystko doskonale się zmieści.
Wyjaśnijmy dzieciom, że jeśli damy pierwszeństwo obowiązkom oraz ważnym zadaniom (mówiąc to, napełniamy słój piłeczkami), zawsze będziemy mieli jeszcze czas na przyjemności (wsypujemy ryż wypełniający wolne przestrzenie).
Natomiast jeśli zaczniemy od przyjemności oraz łatwych i nieistotnych spraw (wsypujemy do słoja sam ryż), to często nie będziemy mieli już czasu, siły ani chęci, by podejmować trudne i ważne zadania (bezskutecznie usiłujemy wepchnąć wszystkie piłeczki do słoja).
Samodyscyplina– Nadmiar rzeczy
Narysujmy wspólnie z dzieckiem plan jego pokoju. Zaznaczmy drzwi i okna, ustawienie mebli i innych elementów wyposażenia, starając się zachować właściwe proporcje. Pozwólmy teraz dziecku pomarzyć: „Wyobraź sobie, że mama kupuje ci wszystko, co zechcesz. Co chciałbyś dostać?”. Dziecko wymienia wszystko, co przyjdzie mu do głowy, a dorosły jeszcze dopowiada: „A nowy rower? A hulajnogę? A komputer?”. Każdą wymienioną rzecz rysujemy w pokoju – na półkach, szafkach, podłodze, potem na biurku, łóżku itp. Chodzi o to, by dziecko zobaczyło, że nadmiar przedmiotów zakłóci jego życie – już nie można otworzyć okna, nie można położyć się spać, rysować przy biurku, sięgnąć do szuflady. Następnie, wymazując kolejno przedmioty, pokażmy dziecku, że umiar jest korzystniejszy niż nadmiar – w pokoju znowu robi się przestronnie i wygodnie.
Pokojowość– To mnie nie dotyczy
Poprośmy dziecko, aby stanęło tyłem do nas. Następnie zwróćmy się do niego po imieniu, które nie jest jego imieniem, i poprośmy, by się odwróciło. Kiedy prowadziłyśmy to ćwiczenie z ośmioletnią Zuzią i wołałyśmy: „Odwróć się, Tomku!”, „Zosiu, odwróć się!”, Zuzia zaśmiewała się, ale się do nas nie odwróciła. Wiedziała, że ta prośba jej nie dotyczy, ponieważ żadne z tych imion nie było jej imieniem i ponieważ nie utożsamia się z żadnym z nich.
Omawiając to ćwiczenie, wyjaśnijmy dziecku, że jeśli ktoś nazwie je tchórzem, głupkiem, świnią itp., a ono rzuci się na niego, to tak, jakby poczuwało się do tego przezwiska, jakby się z nim utożsamiało.
Poprośmy, by dziecko ponownie stanęło odwrócone do nas plecami. Zawołajmy: „Odwróć się, ty ciamajdo!”. Dziecko z pewnością się nie odwróci, bo już wie, że reagując na przezwisko, uznawałoby jego słuszność.
Warto zaproponować to ćwiczenie w przedszkolu lub szkole naszego dziecka.
Sprawiedliwość– Czy „sprawiedliwie” znaczy „tak samo”?
Rozdajmy kartki i poprośmy, by każde dziecko narysowało w ciągu kilku minut jak najładniejszy zimowy obrazek. Potem wszystkie kartki przyczepmy do ściany i wszystkim dzieciom postawmy ocenę „dobrą minus”. Czy dzieci są zadowolone? Ocena była jednakowa dla wszystkich. Czy „równo” oznacza „sprawiedliwie”?
Szczęście, optymizm, humor– Mój sukces
Poprośmy dzieci, by przypomniały sobie jakiś sukces, z którego były dumne. Może to być upieczenie ciasta lub nauczenie się jazdy na rowerze, rozwiązanie trudnego zadania itp. Poprośmy, by bardzo dokładnie odtworzyły w pamięci to wydarzenie. Co czuły, przystępując do zadania? Czy od razu były pewne, że się uda? Jakie miały wątpliwości? Czy otoczenie wspierało ich wysiłki, czy powątpiewało w sukces? Co czuły, gdy przedsięwzięcie się udało? Poprośmy dzieci, by za każdym razem, gdy wątpią, że coś im się uda, przywołały wspomnienie minionego sukcesu.
Przyjaźń i miłość– Zaufanie do przyjaciela
Do tego ćwiczenia potrzebna jest obecność dwojga dzieci. Porozmawiajmy z nimi o tym, że pomiędzy przyjaciółmi niezbędne jest zaufanie, że przyjaciel to ktoś, kto nas nie zawiedzie, na kim zawsze możemy polegać.
Jedno z dzieci zakłada ciemną opaskę na oczy i pozwala się drugiemu dziecku prowadzić głosem po sali (na przykład: „Uważaj, skręć w lewo, z prawej jest krzesło, teraz trzy kroki prosto” itd.).
Ćwiczenie to rozwija u kierującego poczucie odpowiedzialności, a u osoby z zawiązanymi oczami zaufanie do innych (porównaj ćwiczenie w rozdziale o solidarności).

Solidarność
– Wiązka patyków
Dajmy dzieciom pokaźną wiązkę patyków i poprośmy, by szybko przełamały ją na pół. Okaże się to niewykonalne. Ale jeśli dzieci podzielą między siebie patyczki i każde dziecko złamie kilka, cała wiązka zostanie szybko przełamana. Co było potrzebne do wykonania tego zadania? (współdziałanie, solidarne podzielenie się pracą)
Piękno– Porozmawiajmy z dziećmi na następujące tematy:
-W czyim towarzystwie wolimy przebywać: osoby pięknej, ale egoistycznej, złośliwej, lubiącej intrygi i pesymistycznej, czy osoby zewnętrznie mało atrakcyjnej, ale wesołej, miłej, życzliwej, akceptującej, uczynnej i delikatnej? Z którą z tych osób wolelibyśmy się zaprzyjaźnić?
– Czy w towarzystwie osób pięknie ubranych zawsze czujemy się lepiej? Czy te osoby są dla nas milsze?
– Zapytajmy dzieci, czy znają aktorów, sportowców, piosenkarzy lub inne sławne osoby, które wcale nie odznaczają się urodą, ale są przez wszystkich bardzo lubiane.
Moda narzuca ludziom, co powinni uważać za piękne. Podyskutujmy z dziećmi o niewolniczym stosunku niektórych ludzi do mody i jej nakazów. Pokażmy ilustracje z Historii ubioru – rajstopy i peruki dla panów, krynoliny i gorsety dla pań mogą wywołać dużo śmiechu.
Mądrość– Zwierciadło mądrości
Poprośmy dzieci, by nakleiły folię aluminiową na tekturę lub płytę. Rozmiar „lustra” powinien być taki, aby można było zobaczyć w nim całą twarz. Można także użyć prawdziwego lustra. Niech dzieci ozdobią je napisem: „Pomyśl o konsekwencjach! Czy twoje działanie będzie dobre dla wszystkich?”.
Powieśmy „zwierciadło mądrości” w widocznym miejscu w Sali. Gdy mamy wątpliwość przed podjęciem decyzji, podejdźmy do niego i, patrząc sobie w oczy, uczciwie zapytajmy i uczciwie sobie odpowiedzmy. Mądrość mieszka w nas, musimy tylko z nią rozmawiać!

Opracowała: Patrycja Chodyra

Bibliografia:
http://www.wychowawcy.wroclaw.pl/niezbdnik/system-wartosci
http://www.opoka.org.pl/biblioteka/P/PK/wych201004_swiat_wartosci.html
http://www.edziecko.pl/starsze_dziecko/1,79350,4560862.html
http://blog.schematia.pl/bohater/#more-144
http://www.slideserve.com/dunn/innowacja-pedagogiczna-o-charakterze-programowym-dla-dzieci-w-wieku-przedszkolnym-na-temat-z-wartosciami-nam-po-dro

Moje dziecko ciągle choruje…

„Moje dziecko ciągle choruje…”- kilka słów o kształtowaniu odporności przedszkolaka

W pierwszym roku życia dziecko zwykle niewiele choruje. Chronią je wciąż przeciwciała otrzymane w czasie ciąży, a później wyssane z mlekiem matki. Niestety nie trwa to zbyt długi, w drugim i trzecim roku życia układ odpornościowy malca wciąż nie jest jeszcze ostatecznie ukształtowany, natomiast ta pierwsza ochrona przestaje już działać. Zwykle zbiega się to z czasem, gdy dziecko idzie do przedszkola. Po raz pierwszy styka się tam z wieloma wirusami, bakteriami i łapie infekcję za infekcją. Kiedy organizm dziecka zaczyna walczyć z tymi zarazkami, jego układ immunologiczny wytwarza przeciwciała. Ta naturalna szczepionka będzie potem chronić dziecko. Zanim to jednak nastąpi, będzie musiał, niestety, swoje odchorować.

JAK MOŻEMY KSZTAŁTOWAĆ ODPORNOŚĆ DZIECKA?

  1. ZDROWE MENU

Prawidłowe  żywienie  to  podstawa  w  budowaniu  naturalnej odporności malucha. Posiłki powinny być przede wszystkim  różnorodne.  Kolorowe  warzywa  i  owoce  (z  naciskiem na  te  pierwsze)  powinny  królować  na  dziecięcych  talerzach.  Zalecane  jest  pełnoziarniste  pieczywo,  różnorodne kasze,  ryż  w  towarzystwie  pełnowartościowego  białka.  Dobrym  wyborem  będzie  chude  mięso  (kurczak,  indyk,  królik),  tłuste  ryby  morskie  i  jaja. Pamiętajmy  o  dobrych  tłuszczach,  orzechach  i  różnych ziarnach.

Kolejna, bardzo ważna, kwestia  dotyczy  słodyczy i  produktów  wysokocukrowych:  powinny  zostać  ograniczone  do  minimum  z  tej  racji,  że  utrudniają  walkę  z  chorobą. W okresie choroby warto też zwiększyć liczbę ciepłych posiłków – kasza jaglana w różnych wersjach, owsianka czy zupy mleczne oraz różne zupy i kremy, gdyż rozgrzewają organizm i dodają energii.

  1. HARTOWANIE ORGANIZMU

Odklejenie  dzieci od  ciepłej,  przedszkolnej  wykładziny  i  zabranie  na spacer czy  placu  zabaw to  kolejna  cegiełka  w  budowaniu  jego  odporności. Tylko  siarczysty  mróz  i  oberwanie  chmury  to  argumenty za  pozostaniem  w  sali.  Należy  oswajać  organizm  z  każdą temperaturą.

  1. ODPOWIEDNI UBIÓR

Warto  zwrócić  uwagę  na  odpowiedni  ubiór dzieci. Ubieranie dzieci „na cebulkę” jest doskonałym rozwiązaniem na zmienność pogody w ciągu dnia. Kiedy dziecko rano przychodzi do przedszkola może być zimno, ale podczas spaceru w południe może okazać się, że gruba bluza jest niepotrzebna.  Przegrzewanie  maluchów  może  przynieść skutek odwrotny do zamierzonego.

  1. TEMPERATURA W POMIESZCZENIU

Nie  przepadamy  za  chłodem.  Często  tęsknotę  za  słońcem rekompensujemy sobie przegrzewając pomieszczenia. Bakterie chorobotwórcze również to lubią, skutkuje to często opóźnieniem powrotu do zdrowia. Optymalna temperatura to 19-20 ºC.

  1. HIGIENA

Warto nauczyć dziecko jak prawidłowo myć ręce. Wykształć w dziecku nawyk, aby pamiętało, że ręce należy myć przed każdym posiłkiem, po powrocie do domu i po skorzystaniu z toalety. Badania potwierdzają, że odpowiednia higiena rąk jest jednym ze skuteczniejszych sposobów na profilaktykę infekcji czy przeziębień.

Opracowała: Patrycja Chodyra

Warto dzieciom czytać książki

WARTO DZIECIOM CZYTAĆ KSIĄŻKI01

Drodzy RODZICE

Jeżeli chcecie, by Wasze dzieci wyrosły na wykształconych, kulturalnych i mądrych ludzi wychowujcie je w miłości do książek, codziennie czytając im dla przyjemności: w domu, w przedszkolu i w szkole. To tak niewiele a ile to im daje. To właśnie w książkach Wasze maluchy znajdą wskazówkę, w jaki sposób zbudować własny system wartości.

Codzienne czytanie przez dorosłego jest niezwykle skutecznym sposobem zbudowania bogatego zasobu słów, nauczenia poprawnej gramatyki i składni, doskonalenia mowy. Głośne czytanie to także skuteczny sposób wychowania człowieka z wyobraźnią, myślącego i etycznego, gdyż dzięki czytaniu i rozmowie o problemach , które porusza książka, dzieci uczą się odróżniania dobra od zła. Nauczanie od najmłodszych lat wartości moralnych, takich jak szacunek, uczciwość, odwaga czy solidarność, powinno być sprawą priorytetową dla rodziców a także społeczeństwa.

Zaszczepiona w dzieciństwie pasja do czytania będzie chronić Wasze dzieci przed uzależnieniem od mediów elektronicznych i złych wzorców masowej kultury.

Wyrobiony czytelnik będzie w stanie radzić sobie z zalewem informacji i nowej wiedzy oraz nadążać za szybkimi zmianami w świecie.

Najważniejszą rolę w budowaniu czytania powinien odgrywać dom. Przedszkole wspiera i uzupełnia domowe czytanie, dając szanse dzieciom na codzienny kontakt ze słowem czytanym, gdyż wie o ogromnej roli, jaką czytanie odgrywa w rozwoju psychicznym, umysłowym i moralnym dziecka. Codzienne czytanie jest łatwym i bezinwestycyjnym sposobem na lepszy i szybszy rozwój dzieci. A one uwielbiają czytanie a książkę traktują jak swojego przyjaciela.

Jest to udowodnione, że głośne, codzienne czytanie dziecku:

 zaspokaja jego potrzeby emocjonalne: miłości, uwagi i stymulacji

  • buduje mocną więź pomiędzy rodzicem i dzieckiem
  • wspiera rozwój psychiczny dziecka
  • wzmacnia poczucie własnej wartości
  • uczy poprawnego języka, rozwija zasób słów, ćwiczy pamięć
  • uczy samodzielnego myślenia; logicznego, przyczynowo-skutkowego, krytycznego
  • poprawia koncentrację i rozwija wyobraźnię
  • przygotowuje do samodzielnego czytania i pisania
  • przynosi ogromną wiedzę ogólną, daje dostęp do informacji na każdy temat
  • ułatwia naukę i pomaga odnieść sukcesy w szkole
  • uczy odróżniania dobra od zła, rozwija wrażliwość moralną
  • zapobiega uzależnieniu od telewizji, komputera i gadżetów elektronicznych
  • chroni dziecko przed zagrożeniami kultury masowej
  • jest znakomitą rozrywką, rozwija poczucie humoru
  • jest zdrowa ucieczką od nudy i niepowodzeń
  • kształtuje na całe Zycie nawyk czytania i poszerza wiedzę.

WARTO DZIECIOM CZYTAĆ KSIĄŻKI02
Dlatego warto czytać dzieciom książki, co podkreśliła Wiesława Szymborska: „Czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką ludzkość sobie wymyśliła”

 

Rady logopedyczne dla rodziców

RODZICU!

  • Zadbaj, aby u twojego dziecka nie wykształcił się nawyk oddychania przez usta w dzień w czasie spoczynku i w nocy w czasie snu.
  • Niech twoje dziecko żuje, gryzie twarde pokarmy, zachęcaj je do zabaw usprawniających pracę języka i warg.
  • Sprawdź , czy twoje dziecko ma prawidłowy zgryz.
  • Zadbaj, aby twoje dziecko miało zdrowe zęby. Brak uzębienia, np. z powodu próchnicy może przyczyniać się do nieprawidłowej wymowy głosek.
  • Mów do dziecka językiem normalnym, nie spieszczaj, nie naśladuj dziecinnej wymowy.
  • Rozmawiaj z dzieckiem spokojnie i cierpliwie.
  • Tzw. okres pytań i przekory (3-7) lat wymaga szczególnej ostrożności. Pozostawiaj wtedy inicjatywę dziecku do mówienia, nie zmuszaj go do wypowiedzi , co może wywołać gniew i upór.
  • W rozmowie zachowaj naturalną intonację, nie podnoś głosu, unikaj ustawicznego poprawiania i wytykania błędów, które w tym czasie są normalne.
  • Codziennie czytaj dziecku na głos, przynajmniej 20 minut, dziecko poprawia swoją wymowę, doskonali ją, starając się naśladować to, co słyszy od otoczenia. Dzięki głośnemu czytaniu dorosłego dziecko także wzbogaca swoje słownictwo, ćwiczy pamięć werbalną, zdolność koncentracji uwagi, umiejętność budowania zdań.
  • Zachęcaj dziecko do wspólnego czytania poprzez odpowiedni wybór książek: niech będą w nich kolorowe ilustracje, zabawne historyjki,
  • Podczas czytania niech twoje dziecko opowiada treść ilustracji, naśladuje różne odgłosy (np. szum wiatru, pukanie, odgłosy zwierząt). Wyrazy dźwiękonaśladowcze są doskonałym ćwiczeniem usprawniającym narządy artykulacyjne, przygotowują dziecko do wymowy kolejnych głosek.
  • Kupuj swojemu dziecku (szczególnie małemu) książeczki dźwiękowe. Niech słucha tych dźwięków i je naśladuje.
  • Zachęcaj dziecko do nauki wierszy na pamięć. Jest to doskonała forma ćwiczeń utrwalających wyrazistą wymowę.

Zalecane książki przez fundację Cała Polska czyta dzieciom

Wiek 0-4 lata

Marta Bogdanowicz  – Rymowanki-przytulanki
Paulette Bourgeois,   – Brenda Clark – seria o Franklinie
Jan Brzechwa            – Wiersze i bajki
Czesław Janczarski   –  Miś Uszatek
Janosch                      – Ach, jak cudowna jest Panama
Astrid Lindgren         –  Lotta z ulicy Awanturników
Sam McBratney         –  Nawet nie wiesz,jak bardzo Cię kocham
Beata Ostrowicka      – Ale ja tak chcę
Renata Piątkowska    –  Opowiadania z piaskownicy
Julian Tuwim             –  Wiersze dla dzieci
 
Wiek 4-6 lat
Florence i Richard           – Atwater Pan Popper i jego pingwiny
Hans Hristian Andersen  – Baśnie
Wanda Chotomska          – Wiersze, Pięciopsiaczki
Carlo Collodi                   – Pinokio
Waclaw Ctvrtek              –  O gajowym Chrobotku
Astid Lindgren                – seria o Pippi  Pończoszance
HughLofting                    – seria o Doktorze Dolittle
Alan A. Milne                  – Kubuś Puchatek
Małgorzata Strzałkowska  – Wierszyki łamiące języki
Danuta Wawiłow              – Wiersze